Category : Şiirlerim & Yazılarım

Adını Anıyorum…

Posted by admin at 01:39

Adını anıyorum ve soluklar tükeniyor…
Kalbimden bir martı havalanıyor ruhumun semalarına doğru;
Bir çocuk sessizce kıyılarımda ağlıyor…
Dalgaların yorgunluğu siniyor emektar kepezlerime.
Mahzun kırlangıç seslerini duyuyorum
ve denizimden hafif bir rüzgar esiyor usulca…
Kıyıdan her su boşalışında yüreğimden alıp gidiyor tm hatıraları da.
Geriye hep hüzün kalıyor.
Ben, adını anıyorum ve kalbimden ürkek bir ceylan sessizce ağlıyor…

<b>30.01.2009
İSKENDERUN</b>

Hüzün Taneleri

Posted by admin at 01:13

Hüzün, zaman zaman deli dalgalarla gelir, gönlümün kıyısına vurur. Aşılmaz kayalar gibi ruhum. Suskun… Yorgun… Öylece masum.
Islak kumlara yazılmış hikayeler ummana karışır, silinir yavaş yavaş… Son kum tanesi kalana kadar…

İşte o son kum tanesine yazılmış hikayeler vardır. Ne kadar dalgalar almaya çalışırsa da o kalır öylece. Herkum tanesinde bir hikaye saklıdır…

Koca harflerle yazılan mutluluk cümlelerinin arasında ayrılığında heceleri dizilir yavaş yavaş. Ağır ağır sönerken gönül ışıkları; hüzün mumları yanar ta en diplerde ve usulca sokulur hayata… Dalgalar alır götürür herşeyi gönlünüzden ama geriye hep o hüzün taneleri kalır sizi hiç bırakmamacasına.

Her kalpte bir hüzün tanesi vardır ve o, dalgalar alı p götürmek istese de yerindedir…

15.01.2009
İSKENDERUN

Cemal Sâfi – Tek Hece [ AŞK ]

Posted by admin at 18:32

Tek Hece
Var mı beni içinizde tanıyan?
Yaşanmadan çözülmeyen sır benim.
Kalmasa da şöhretimi duymayan,
Kimliğimi tarif etmek zor benim…

Bülbül benim lisanımla ötüştü.
Bir gül için can evinden tutuştu.
Yüreğime Toroslar’dan çığ düştü.
Yangınımı söndürmedi kar benim…

Niceler sultandı, kraldı, şahtı.
Benimle değişti talihi bahtı,
Yerle bir eylerim tac ile tahtı,
Akıl almaz hünerlerim var benim…

Kamil iken cahil ettim alimi,
Vahşi iken yahşi ettim zalimi,
Yavuz iken zebun ettim Selim’i,
Her oyunu bozan gizli zor benim…

Yeryüzünde ben ürettim veremi.
Lokman Hekim bulamadı çaremi.
Aslı icin kül eyledim Kerem’i.
İbrahim’in atıldığı kor benim…

Sebep bazı Leyla, bazı Şirin’di.
Hatrım için yüce dağlar delindi.
Bilek gücüm Ferhat ile bilindi.
Kuvvet benim, kudret benim, fer benim…

İlahimle Mevlana’yı döndürdüm.
Yunus’umla öfkeleri dindirdim.
Günahımla çok ocaklar söndürdüm.
Mevla’danım, hayır benim, şer benim…

Kimsesizim hısmım da yok, hasmım da
Görünmezim cismim de yok, resmim de
Dil üzmezim, tek hece var ismimde
Barınağım gönül denen yer benim

Benim için yaratıldı Muhammed
Benim için yağdırıldı o rahmet
Evliyanın sözündeki muhabbet
Embiyanın yüzündeki nur benim

kimsesizim hısmımda yok hasmımda,
görünmezim cismimde yok resmimde,
dil üzmezim tek hece var ismimde,
barınağım gönül denen yer benim.

Cemal Sâfi

Beni Unutma…

Posted by admin at 12:22

O saatlerde serpilir gülüşün bir avuç su gibi içime ey yar!
Senin de başında o çılgın rüzgar
Deli deli esiverirse birgün beni unutma
Ben ayağımda çarık elimde asa,
Senin için şu yollara düşmüşüm
Senelerce sonra sana dönşüm bir mahşer gününe de rastlasa 
Beni unutma…

Hala duruyuyorsa yeşil elbisen
Onu yalnız benim için giy…
Saksındaki pembe katranfilde çiğ ve bahçende yorgun bir kuş görürsen beni unutma
Büyük acılarla tutuştuğum gün
Çok uzaklarda olsanda yine gel
Bu ölürcesine sevdğine gel
Ne olur Allah’a kavuştuğum gün beni unutma

Duy Şikayet Etmede Her An Bu Ney

Posted by admin at 18:34

Duy şikayet etmede her an bu ney,
Anlatır hep ayrılıklardan bu ney.

Der ki feryadım kamışlıktan gelir,
Duysa her kim, gözlerinden kan gelir.

Ayrılıktan parçalanmış bir yürek
İsterim ben, derdimi dökmem gerek.

Kim ki aslından ayırmış canını,
Öyle bekler, öyle vuslat anını.

Ağladım her yerde hep ah eyledim,
Gördüğüm her kul için dostum dedim.

Herkesin zannında dost oldum ama,
Kimse talip olmadı esrarıma.

Hiç değil feryadıma sırrım uzak,
Nerde bir göz, nerde bir candan kulak?

Aynadır ten can için, can ten için,
Lakin olmaz can gözü her kimsenin.

Ney sesi tekmil hava oldu ateş,
Hem yok olsun, kimde yoksa bu ateş!

Aşk ateş olmuş dökülmüştür ney’e,
Cezbesi aşkın karışmıştır mey’e.

Yardan ayrı dostu ney dost kıldı hem,
Perdesinden perdemiz yırtıldı hem.

Kanlı yoldan ney sunar hep arz-ı hal,
Hem verir Mecnunun aşkından misal.

Ney zehir, hem panzehir, ah nerde var,
Böyle bir dost, böyle bir özlemli yar?

Sırrı bu aklın bilinmez akl-ile,
Tek kulaktır müşteri, ancak dile.

Gam dolu günler zaman hep aynı hal,
Gün tamam oldu, yalan, yanlış, hayal.

Gün geçer yok korkumuz, her şey masal,
Ey temizlik örneği sen gitme, kal!

Kandı her şey, tek balık kanmaz sudan,
Gün uzar, rızkın eğer bulmazsa can.

Olgunun halinden ah, anlar mı ham?
Söz uzar, kesmek gerektir vesselam.

MEVLANA